در خود تو اگر شکستی و و دم بستی

لبخند تو یادآور هرچه بودنست و هستی‌

لبخند تو شیرین بدو چشمان تو جذاب

این حسن جدا از تو نشد نور ز آفتاب

آن خرمن مو گشت سپید دست زمانه

بگریخت ز دست تار به تار دانه به دانه

آن درد که در دامن تو لانه گرفتست

شرمش بود آتش پره پروانه گرفتست

بنگر که در این خانه چقدر جای تو خالیست

این خانه اگر خانه شود یاد تو جاریست

فریاد از این کار دگر هیچ نماندست دل غافل

چون در عجبند جمله چه فرزانه چه عاقل

گشتند امیران همه درویش ر‌ه عشق

شاید که نمانند مکدّر از این آمد‌و شد پیچ و ‌خم عشق

بگذر که در این ر‌ه برسی‌ عشق و رضایت

فخریست که گویم چه ز بودت چه نبودت